Możecie dołączyć do fanów książki na Facebooku: Potęga teraźniejszości.

Więcej o panu Eckharcie możecie poczytać na anglojęzycznej Wikipedii, no bo w Polszy jeszcze za bardzo o nim nie słyszano.

Portret potencjalnego rodzica-zabójcy według profesora to niekoniecznie osoba o zdiagnozowanych zaburzeniach psychicznych. To „człowiek bardzo skupiony na sobie, egoistyczny, niedopuszczający możliwości, że coś może się potoczyć inaczej, niż zaplanował.” Problem ten dotyczy przedstawicieli obojga płci.

Zabójca ma problem z kontrolowaniem emocji, również jego system wartości jest zaburzony. Koncentruje się na tym, aby zrealizować swój plan, czyli pragnie skutecznie się zemścić. A zabijając dzieci odbiera partnerowi to, co najcenniejsze.

Ale rodzice zabijają swoje dzieci również z innego powodu – z troski. Jakkolwiek absurdalnie by to nie zabrzmiało ich intencją jest w rzeczy samej „zadbanie” o los najbliższych. Co więcej robią to z miłości, gdyż chcą ochronić swoje potomstwo przed cierpieniem w tym okrutnym świecie. Zazwyczaj są to osoby z głęboką depresją dostrzegające tylko negatywne aspekty życia. Dla nich śmierć jest jedynym wyjściem z sytuacji.

Dlaczego dzieci są ofiarami nieporozumień między partnerami? Bo rodzice mają w zwyczaju traktować swoje potomstwo przedmiotowo. Stają się one kartą przetargową pomiędzy dwojgiem rodziców, ofiarą pośrednią. Zemsta w rzeczywistości jest skierowana na partnera.

Co wiecej Ken Wilber w swojej ksiazce „Krótka historia wszystkiego” wini testosteron za dwa silne pragnienia, które zywia pod jego wplywem mezczyzni: „zabij” i „uprawiaj seks”. Zasada jest prosta: im wyzszy poziom testosteronu tym wieksza agresja. Ciekawe sa wyniki badan, w których kobiety, którym zaaplikowano testosteron odczuwaja dokladnie ta sama olbrzymia chec do uprawiania seksu i zarazem agresje co mezczyzni. Natomiast mezczyzni spryskani oksytocyna sa porównywalnie wrazliwi i czuli niczym zwyczajowo kobiety.

W rozwoju naszego gatunku doszlo równiez do podzialu ról zenskich i meskich – kiedy mezczyzni chodzili na polowania, kobiety zajmowaly sie zbieractwem jadalnych owoców. Stad wiec u kobiet rozwinela sie zdolnosc do dostrzegania szczególów, mezczyzni natomiast postrzegaja obraz bardziej calosciowo. Która plec przypomni sobie wiecej szczególów odnosnie ubrania jego i jej na pierwszej randce? Oczywiscie kobieta. Mezczyzna natomiast lepiej poradzi sobie z zaplanowaniem dalekiej podrózy.

Cóz mozemy zrobic z tymi róznicami? Zasadniczo nic. Mozemy natomiast oswoic sie z tym faktem i miast ciagle obwiniac siebie nawzajem skupmy sie na zrozumieniu plci przeciwnej. Ujmujac problem slowami Charlesa Levera „Jezeli nie mozesz pokonac muru, zbuduj drzwi”.

Znany niemiecki filozof Georg Wilhelm Friedrich Hegel ujal ten problem nastepujacy slowy:
„Róznica miedzy mezczyzna a kobieta jest taka sama jak miedzy zwierzeciem a roslina. Zwierze jest czyms bardziej zgodnym z charakterem mezczyzny, roslina czyms bardziej zgodnym z charakterem kobiety, poniewaz kobieta to raczej spokojne (podobne do rosliny) rozwijanie sie, którego zasada jest pewna bardziej nieokreslona jednia uczucia. Jesli kobiety stoja na czele panstwa – panstwo znajduje sie w niebezpieczenstwie. Dzialaja one bowiem nie podlug wymagan ogólnosci, lecz podlug przypadkowej sklonnosci i przypadkowego mniemania. Kobiety zdobywaja wyksztalcenie nie wiadomo jak, jak gdyby w atmosferze wyobrazen, bardziej dzieki zyciu niz dzieki zdobywaniu wiadomosci, gdy tymczasem mezczyzna zdobywa sobie stanowisko tylko dzieki osiagnieciom mysli i dzieki wielu wysilkom.”

Slowa Hegla niestety traca meskim szowinizmem, aczkolwiek filozof ów opisal dosc trafnie istote róznicy miedzy mezczyzna i kobieta. Jak przekonamy sie w dalszej czesci artykulu kobiety sa ofiarami systemu patriarchalnego i tysiace lat cierpialy pod uciemiezeniem mezczyzn. Ale to nie jest zla wola mezczyzn, wina tkwi w testosteronie.